انتشارات بین المللی ماهر پژوهش‌های رفتاری و بالینی در روانشناسی معاصر 2 پیاپی 3 1404 01 01 A Qualitative Study of the Role of Insecure Attachment in Short-Term and Unstable Romantic Relationships مطالعه کیفی نقش دلبستگی ناایمن در روابط عاطفی کوتاه‌مدت و ناپایدار 1 14 10.61838/899784 FA پارسا غفاری گروه روان‌شناسی تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران آرزو علیزاده گروه روان‌شناسی عمومی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. آریا عزیزی گروه روان‌شناسی سلامت، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران Journal Article 1403 10 16 <p>This study aimed to explore the role of insecure attachment in the formation, maintenance, and dissolution of short-term and unstable romantic relationships among young adults in Tehran. This qualitative study was conducted using a thematic analysis approach. Participants included 22 women and men aged 21 to 35 years living in Tehran who had experienced at least two short-term or unstable romantic relationships during the previous three years. Purposeful sampling was used with attention to variation in gender, age, educational level, and employment status, and recruitment continued until theoretical saturation was achieved. Data were collected through individual semi-structured interviews. Each interview lasted between 45 and 75 minutes, was audio-recorded with informed consent, and was transcribed verbatim. Data analysis followed the six-phase thematic analysis procedure and was supported by NVivo software. Analysis of the interviews led to the identification of five main categories: “abandonment anxiety and constant need for reassurance,” “avoidance of intimacy and relationship termination at the threshold of closeness,” “reenactment of insecure relational patterns,” “communicative ambiguity and intensified insecurity in digital spaces,” and “inability to repair conflict and transformation of tension into breakup.” Participants with anxious attachment tendencies often experienced short-term relationships through heightened sensitivity to rejection cues, threatening interpretations of silence, and repeated need for validation. In contrast, participants with avoidant attachment tendencies perceived emotional intimacy as a threat to psychological autonomy and frequently reduced the pressure of closeness through withdrawal, emotional coldness, or sudden termination of the relationship. The findings indicated that insecure attachment weakens romantic relationship quality and contributes to relational instability through abandonment fears, intimacy avoidance, repeated selection of unstable partners, and deficient reparative communication. These findings highlight the clinical importance of addressing attachment patterns in premarital counseling, couple therapy, and individual interventions focused on romantic relationships.</p> <p>هدف پژوهش حاضر واکاوی نقش دلبستگی ناایمن در شکل‌گیری، تداوم و گسست روابط عاطفی کوتاه‌مدت و ناپایدار در میان جوانان شهر تهران بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش تحلیل مضمون انجام شد. مشارکت‌کنندگان شامل ۲۲ نفر از زنان و مردان ۲۱ تا ۳۵ ساله ساکن تهران بودند که تجربه دست‌کم دو رابطه عاطفی کوتاه‌مدت یا ناپایدار طی سه سال گذشته را گزارش کرده بودند. نمونه‌گیری به‌صورت هدفمند و با رعایت اصل تنوع در جنسیت، سن، سطح تحصیلات و وضعیت اشتغال انجام شد و فرایند جذب مشارکت‌کنندگان تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی گردآوری شد. هر مصاحبه بین ۴۵ تا ۷۵ دقیقه طول کشید و با رضایت آگاهانه مشارکت‌کنندگان ضبط و سپس کلمه‌به‌کلمه پیاده‌سازی شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل مضمون شش‌مرحله‌ای و به کمک نرم‌افزار NVivo انجام گرفت. تحلیل مصاحبه‌ها به استخراج پنج مقوله اصلی منجر شد: «اضطراب رهاشدگی و نیاز مداوم به اطمینان‌بخشی»، «اجتناب از صمیمیت و قطع رابطه در آستانه نزدیکی»، «بازآفرینی الگوهای رابطه‌ای ناایمن»، «ابهام ارتباطی و تشدید ناایمنی در فضای دیجیتال»، و «ناتوانی در ترمیم تعارض و تبدیل تنش به گسست». مشارکت‌کنندگان دارای گرایش دلبستگی اضطرابی، روابط کوتاه‌مدت را اغلب با حساسیت افراطی نسبت به نشانه‌های طرد، تفسیر تهدیدآمیز سکوت و نیاز مکرر به تأیید تجربه می‌کردند. در مقابل، مشارکت‌کنندگان دارای گرایش اجتنابی، صمیمیت عاطفی را تهدیدی برای استقلال روانی دانسته و معمولاً با فاصله‌گیری، سردی ارتباطی یا پایان ناگهانی رابطه از فشار نزدیکی می‌کاستند. نتایج نشان داد دلبستگی ناایمن نه‌تنها کیفیت رابطه عاطفی را تضعیف می‌کند، بلکه از طریق فعال‌سازی ترس از رهاشدگی، اجتناب از صمیمیت، انتخاب تکراری شریک‌های ناپایدار و ضعف در گفت‌وگوی ترمیمی، زمینه کوتاه‌مدت شدن و بی‌ثباتی روابط را فراهم می‌سازد. این یافته‌ها بر ضرورت توجه بالینی به الگوهای دلبستگی در مشاوره پیش از ازدواج، زوج‌درمانی و مداخلات فردی متمرکز بر روابط عاطفی تأکید دارد.</p> https://journalbcscp.com/index.php/bcscp/article/download/3/3