انتشارات بین المللی ماهر پژوهش‌های رفتاری و بالینی در روانشناسی معاصر 3 پیاپی 7 1405 01 01 Identifying Psychological Factors Influencing Voluntary Social Isolation among Young Adults شناسایی عوامل روان‌شناختی مؤثر بر انزوای اجتماعی ارادی در جوانان 1 12 FA آزاده احمدی‌زاد گروه روان‌شناسی سلامت، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران فرشاد حسینی‌فر گروه روان‌شناسی بالینی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران مائده کریمی‌مطلق گروه مشاوره مدرسه، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران Journal Article 1404 07 09 <p>This study aimed to identify the psychological factors influencing voluntary social isolation among young adults in Tehran. This qualitative study was conducted using thematic analysis. The study population consisted of young adults aged 18 to 29 years who lived in Tehran and reported conscious withdrawal, voluntary reduction of social relationships, and persistent preference for being alone. Participants were selected through purposive and snowball sampling. Data were collected through semi-structured interviews and sampling continued until theoretical saturation was reached. Eighteen participants were interviewed. After obtaining informed consent, interviews were audio-recorded, transcribed verbatim, and analyzed using NVivo software. Data analysis followed the main stages of thematic analysis, including familiarization with the data, initial coding, searching for themes, reviewing themes, defining and naming themes, and producing the final report. Credibility and trustworthiness were enhanced through member checking, peer review, analytic memo writing, and maintaining an audit trail. Data analysis led to the identification of five main themes: sensitivity to social judgment, psychological exhaustion caused by unstable relationships, negative self-evaluation and hidden shame, interpersonal mistrust and expectation of rejection, and preference for controlled solitude as a coping strategy. The findings indicated that voluntary social isolation among young adults is not merely a sign of poor social skills or simple disinterest in relationships. Rather, it emerges from the interaction of evaluation anxiety, repeated relational disappointments, feelings of inadequacy, perceived interpersonal threat, and attempts to regain psychological control. Some participants described solitude as a safe, predictable, and low-cost space, while simultaneously reporting consequences such as stagnation, reduced motivation, and difficulty returning to social relationships. The findings suggest that voluntary social isolation among young adults is a multidimensional and meaningful phenomenon that should be understood through lived experience, psychological safety needs, rejection sensitivity, and avoidant coping strategies. Effective psychological interventions should move beyond simple encouragement to increase social contact and should instead focus on modifying maladaptive social cognitions, reducing shame, rebuilding interpersonal trust, and creating gradual opportunities for safe reconnection.</p> <p>هدف پژوهش حاضر شناسایی عوامل روان‌شناختی مؤثر بر انزوای اجتماعی ارادی در جوانان شهر تهران بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش تحلیل مضمون انجام شد. جامعه پژوهش شامل جوانان ۱۸ تا ۲۹ ساله ساکن تهران بود که تجربه کناره‌گیری آگاهانه، کاهش داوطلبانه روابط اجتماعی و ترجیح مداوم تنهایی را گزارش می‌کردند. نمونه‌گیری به‌صورت هدفمند و با راهبرد گلوله‌برفی انجام شد و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری گردید. فرایند نمونه‌گیری تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت و در نهایت ۱۸ نفر در پژوهش شرکت کردند. مصاحبه‌ها پس از کسب رضایت آگاهانه ضبط، پیاده‌سازی و برای تحلیل وارد نرم‌افزار NVivo شدند. تحلیل داده‌ها بر اساس مراحل تحلیل مضمون شامل آشنایی با داده‌ها، کدگذاری اولیه، جست‌وجوی مضامین، بازبینی مضامین، تعریف و نام‌گذاری مضامین و نگارش گزارش انجام شد. برای افزایش اعتبار یافته‌ها از بازبینی مشارکت‌کنندگان، بررسی همتای پژوهشی، ثبت یادداشت‌های تحلیلی و حفظ ردپای حسابرسی استفاده شد. تحلیل داده‌ها به استخراج پنج مضمون اصلی انجامید: حساسیت به قضاوت اجتماعی، فرسودگی روانی ناشی از روابط ناپایدار، خودارزیابی منفی و شرم پنهان، بی‌اعتمادی بین‌فردی و انتظار طرد، و ترجیح خلوت کنترل‌شده به‌عنوان راهبرد مقابله‌ای. یافته‌ها نشان دادند که انزوای اجتماعی ارادی در جوانان صرفاً نشانه نبود مهارت اجتماعی یا بی‌میلی ساده به ارتباط نیست، بلکه اغلب نتیجه تعامل میان اضطراب ارزیابی، تجربه‌های مکرر ناکامی رابطه‌ای، احساس ناکافی بودن، ادراک تهدید در روابط و تلاش برای بازیابی کنترل روانی است. برخی مشارکت‌کنندگان تنهایی را به‌عنوان فضایی امن، قابل پیش‌بینی و کم‌هزینه توصیف کردند، در حالی که هم‌زمان از پیامدهایی مانند احساس رکود، کاهش انگیزش و دشواری در بازگشت به روابط اجتماعی سخن گفتند. نتایج نشان می‌دهد که انزوای اجتماعی ارادی در جوانان پدیده‌ای چندعاملی و معنادار است که باید در بستر تجربه زیسته، نیاز به امنیت روانی، حساسیت به طرد و راهبردهای مقابله‌ای اجتنابی فهم شود. مداخلات روان‌شناختی مؤثر باید فراتر از توصیه ساده به افزایش ارتباطات اجتماعی حرکت کرده و بر اصلاح شناخت‌های ناسازگارانه، کاهش شرم، بازسازی اعتماد بین‌فردی و ایجاد فرصت‌های تدریجی برای ارتباط ایمن تمرکز کنند.</p> https://journalbcscp.com/index.php/bcscp/article/download/46/43